garść cennych informacji
wyniki laboratoryjne

Wiele danych o wynikach laboratoryjnych badania nad mecillinamem znajduje się u Tybringa (1975) oraz Tybringa i Melchiora (1975). Wykazano, że mecillinam wiąże się z białkami jedynie w 5-10%. Wspomniane badania obejmowały również obserwacje nad powstaniem wariantów opornych, wrażliwością mecillinamu na 3-laktamazę i mechanizmem jego działania bakteriobójczego.. Badania te przeprowadzono, oznaczając liczbę bakterii (metodami: płytkową i nefelometryczną) w hodowli Escherichia coli, w której stężenie mecillinamu. wynosiło 1 ng/ml. Zaobserwowano, że w obecności antybiotyku wzrastało zmętnienie hodowli (co oznaczano metodą nefelometryczną) natomiast zmniejszała, się liczba żywych komórek. Było to związane z powstawaniem w hodowli wariantów o zaburzonej syntezie ściany komórkowej. Zmniejszenie liczby żywych komórek było wolniejsze niż w obecności ampicyliny i zależało od wielkości użytego inoculum bakteryjnego. Liza komórek następowała wolniej w miarę zwiększania stężeń NaCl; podobne działanie ochronne wykazywały również inne sole i sacharoza. Według Neu’a (1976a) na aktywność mecillinamu wpływanie tylko stężenie osmotyczne środowiska, ale także i jego przewodnictwo, stwierdzenie to jednak niektórzy uważają za dyskusyjne. W cytowanych powyżej pracach Tybringa oraz Tybringa i Melchiora stwierdzono, że rosnące w obecności mecillinamu oporne warianty szczepu Escherichia coli są wrażliwe na ampicylinę, z czego wyciągnięto niezbyt przekonywająco argumentowany wniosek, że mecillinam działa synergicznie z ampicyliną w stosunku do Escherichia coli i innych pałeczek z rodziny Enterobacteriaceae. Synergizm ten w pełni potwierdziły późniejsze prace Neu’a (1976b) i Grunberga i wsp. (1976); występuje on nie tylko w skojarzeniu z ampicyliną, ale także z innymi penicylinami i cefalosporynami.